Campagne
Campagne Overzicht
Samenvatting
Onze campagne speelt zich af in de wereld van Midkemia, een land vol mystieke magie, oorlog, en heldendaden. Je personage zal zich staande moeten houden in deze uitdagende omgeving, waar je keuzes het lot van hele koninkrijken bepalen.
Setting
De wereld van Midkemia is er een van zowel schoonheid als gevaar. Omgeven door torenhoge bergen, dichte bossen en uitgestrekte kusten, heeft het Koninkrijk der Eilanden eeuwenlang een bastion van vrede gekend. Het volk is taai en hun heersers rechtvaardig. Jij bent een van hen, onbewust van de gebeurtenissen die de toekomst van deze wereld onherroepelijk zullen veranderen.
Je reis begint in de Hertogdom Crydee, een vestingstad aan de verre westelijke rand van het Koninkrijk. Crydee is een plaats van vrede en handel, beschermd door de waakzame ogen van Hertog Borric conDoin en zijn trouwe ridders. Het leven is voorspelbaar, maar de laatste tijd hangt er iets in de lucht. Donkere voortekenen fluisteren over de marktpleinen, en vreemde gebeurtenissen brengen onrust aan het hof van de hertog.
Spelers zullen in deze campagne de strijd aangaan met vijanden, bondgenootschappen smeden, en de geheimen van deze locaties ontrafelen.
Het verhaal tot nu toe
- Session 0 Recap: Saving Pug and Carline
De campagne opende in een eenvoudige taverne, gelegen aan de westelijke rand van Crydee, waar het lot de avonturiers voor het eerst samenbracht. De houten tafels waren gevuld met jagers en handelaren, het vuur knetterde zacht en de geur van geroosterd hertenvlees vulde de ruimte. Gelach mengde zich met het geluid van een luit, terwijl de laatste stralen van de zon door de beslagen ramen vielen.
Plots werd de vredige avond verstoord. De deur zwaaide met kracht open, een man, bezweet en hijgend, stormde naar binnen. Zijn ogen waren wijd van paniek toen hij, nog naar adem happend, riep:
“Goblins! Ze zijn hier dichtbij, we hebben hulp nodig!”
De kamer verstilde. Brandek, de stoïcijnse krijger, en Valtur, de alerte schaduwloper, wisselden een blik en keken door een klein, stoffig raampje naar buiten. Hun ogen speurden de schemerende weg af, maar nog was er geen teken van de dreiging.
Davoe, de paladijn van de groep, wachtte geen moment langer. Hij stond op, greep zijn schild en zwaard en sprak vastberaden:
“We hebben geen tijd te verliezen. Ik ga.”
Zonder te aarzelen volgde de rest van de groep Davoe naar buiten, het pad volgend dat de boodschapper had gewezen. De schemering hing zwaar over de velden, de wind droeg het gefluister van het bos met zich mee.
En toen zagen ze het.
Bij de rand van het woud, in de zachte gloed van de ondergaande zon, stonden vier goblins. De kleine, kwaadaardige wezens omcirkelden twee figuren: een jonge, nobele dame – Carline conDoin – en de jonge leerling-magiër Pug. Pug hield zijn staf vast, maar zijn handen trilden. Carlina lag op de grond. Dichtbij lag het reusachtige, levenloze lichaam van een trol, een duidelijk teken dat een zwaar gevecht had plaatsgevonden.
Voorzichtig naderde de groep, maar het was Valtur die de stilte verbrak. Hij wierp zijn gebruikelijke voorzichtigheid overboord en brulde:
“Hé, ellendige beesten! Hier ben ik!”
De goblins draaiden zich meteen om, hun gele ogen op de groep gericht, terwijl hun dolken uit hun scheden schoten. De strijd was onvermijdelijk.
De eerste pijl suisde langs Davoe’s helm, rakelings. Brandek stormde naar voren en kliefde met zijn zwaard in op de eerste goblin. Davoe stapte naar voren met opgeheven schild, zijn goddelijke aura oplichtend als een baken van bescherming.
Nysa Pakte haar Dolken en sloop tussen de goblins door overal verwondingen achter latend
Dolken flitsten. Schilden dreunden. Het staal zong in de avondlucht.
Na een felle strijd lag de laatste goblin roerloos neer, het woud weer stil op het kloppen van de harten van de helden na. De dreiging was geweken.
Carline was ongedeerd, hoewel haar gezicht bleek was van schrik. Pug was was ongedeerd maar zijn magie en energie uitgeput, maar hij leefde. De helden hadden hun eerste proef doorstaan
Bij hun terugkeer in Kasteel Crydee werden de helden onthaald door Hertog Borric conDoin zelf. Dankbaar voor hun moed en vastberadenheid, eerde hij de groep publiekelijk. Na een welverdiende nachtrust werden de avonturiers officieel onderscheiden met de ere-titel Ridder van Crydee. Met deze titel verkregen ze niet alleen respect binnen het hertogdom, maar ook het recht om wapens te dragen in naam van de hertog.
Als blijk van vertrouwen en erkenning voor hun vaardigheden, bood de hertog hen de unieke kans om een eigen bastion op te richten in de buitengebieden van Crydee. Hiermee kregen de helden de verantwoordelijkheid het land te helpen beschermen tegen toekomstige dreigingen.
De Ochtend na de Ceremonie
De volgende ochtend werden de helden uitgenodigd voor een uitgebreid ontbijt in de grote eetzaal van het kasteel. Vers brood, fruit en een rijke stoofschotel vulden de tafel, terwijl de hertog informeerde naar hun achtergronden en hun toekomstplannen.
Na de maaltijd werden ze naar de binnenplaats geleid, waar ze kennismaakten met Zwaardmeester Fannon, de strenge en ervaren wapenmeester van Crydee. Zonder tijd te verspillen testte hij direct de vaardigheden van de nieuwe ridders door hen uit te dagen voor een oefenduel tegen een groep van zijn soldaten.
De strijd was intens maar beheerst, bedoeld de capaciteiten van de helden te testen. Elk lid van de groep kreeg de kans om zijn kracht, strategie en teamwerk te tonen in een geënsceneerd, doch realistisch gevecht.
De Avond Sluit af met Vodball
De sessie eindigde opnieuw in de taverne, waar de bevolking van Crydee zich had verzameld voor een avond Vodball. Dit levendige spel, waarbij spelers acrobatisch een zware leren bal proberen te scoren, zorgde voor ontspanning na de intense gebeurtenissen. Sommige helden lieten hun competitieve kant zien, terwijl anderen genoten van het feestelijke samenzijn en de warme sfeer.
Belangrijke Ontwikkelingen:
- Titels Verdiend: De spelers werden geridderd door Hertog Borric conDoin.
- Bastion verkregen
- Session 1 Recap: Het Mysterieuze Wrak
De avond begon Op het trainings veld, waar het Vodball-spel in volle gang was. Het team stond aan kop, tot Valtur, in zijn enthousiastme in poging om overeind te blijven na het verliezen van zijn evenwicht tijdens het juichen om het doelpunt, per ongeluk de grootste kei in het veld terugkopte. Het publiek barstte in lachen uit, maar het incident bezorgde Valtur een enkeltje naar de genezer. Terwijl het spel nog nasmeulde van spanning, stormde een boodschapper het veld op. Zijn woorden waren dringend: de hertog riep de groep naar Crydee Keep.
De Ontmoeting met Borc
In de statige audiëntiezaal van het kasteel wacht Hertog Boric op de Avonturiers Hier verteld de Hertog zijn Probleem een Gevangen genomen orc zin in een kooi.
Borc, een orc-geestelijke die aangespoeld was aan de kust. Zijn robuuste verschijning straalde kracht uit, maar zijn woorden waren kalm en gevuld met een vreemd soort wijsheid. Terwijl de hertog de groep vroeg om zijn lot te bepalen, ontstond een levendige discussie. Uiteindelijk besloten de avonturiers dat Borc mee mocht, onder strikte begeleiding.
Het Mysterieuze Wrak
De reis naar de kust bracht de groep naar een half verzonken schip, in een unheimische stilte. Tijdens hun onderzoek viel Devoes blik op een vreemde zwart gelakte cilinder, versierd met edelstenen.
Nysa zag beneden allemaal Lichamen in het zand vol adrenaline sprong ze van het schip in het zand, net voordat het schip volledig in brand vloog.
De vlammen verspreidden zich razendsnel, en het gekraak van brekend hout vulde de lucht.Borc, zonder een moment van twijfel, hief Brandek op zijn schouders en sprintte richting de reling. Met een krachtige sprong landden ze in het water, waar Davoe hen kort daarop volgde. Ondanks de chaos wisten de avonturiers meerdere vreemde artefacten te bemachtigen, waaronder de mysterieuze cilinder.
De Strijd op het Strand
Toen de avonturiers zich van het schip afwaren, werden ze geconfronteerd met Tsurani krijgers. Nysa, scherp als altijd, slaagde erin een van de vreemde krijgers te overmeesteren en gevangen te nemen. Ondertussen vochten Brandek, Davoe en Borc zij aan zij tegen twee zwaardvechters en een boogschutter. Het gevecht was fel, maar de vijanden waren geen partij voor de gecombineerde kracht en strategie van de groep.
Terugkeer naar Crydee
Na hun overwinning droegen ze de krijgsgevangene over aan de inmiddels gearriveerde hertog Borric. In hun buit vonden ze cryptische symbolen. Met een hoofd vol vragen en een gevoel van Mysterie keerden de avonturiers terug naar Crydee Keep om hun bevindingen te delen en zich voor te bereiden op wat komen zou.
Belangrijke Ontwikkelingen:
- Nieuwe Bondgenoot: Borc sloot zich aan bij de groep, wat zorgde voor een dynamische aanvulling.
- Nieuw Mysterie: Wie zijn deze vreemde krijgers?
De wereld van Midkemia blijft zich openen, en de groep weet dat dit pas het begin is van een groter avontuur
Het Verhaal van Valtur en de Drakefang Dagger
Valtur lag in bed, terwijl de flikkerende vlam van een enkele kaars dansende schaduwen wierp op de stenen muren van zijn kamer. Zijn hoofd bonkte nog steeds na het Vodball-ongeluk, en ondanks de zalven van de genezer was rust ver te zoeken. Hij draaide zich om en probeerde een comfortabele houding te vinden, maar zijn blik bleef hangen op een oud, stoffig boek dat in een kast naat het bed lag. De donkere leren kaft leek op het eerste gezicht niets bijzonders, totdat hij een symbool opmerkte—een pentagon in een circel met allemaal figuren erin.
Het symbool voelde vreemd bekend, maar hij kon niet plaatsen waarom. Terwijl hij ernaar staarde, leek de kamer kouder te worden, en het licht van de kaars werd zwakker, alsof de schaduwen het opslokten.Een Stem in zijn Hoofd vertelde hem Dat hij was gezien en dat zijn rol nog niet was vervult. Valtur sloeg het boek dicht maar dat bleef gloeien Pug kwam de kamer binnen en vroeg of alles goed ging met Valtur hij maakte zich nogal zorgen na de klap op de steen. Valtur liet Puc het boek zien en het boek sloeg open op de pagina met het pentagram
Op het moment dat zijn vingers het boek aanraakten, schoot een golf van ijzige energie door zijn arm, en zijn zicht werd wazig. Voordat hij het wist, stond hij niet meer in zijn kamer. In plaats daarvan bevond hij zich op een kale, asgrijze vlakte onder een bloedrode hemel. De lucht was zwaar en gevuld met elektrische spanning.
Voor hem verhief zich een kolossale gestalte—een Valheru. Zijn ogen gloeiden als vloeibaar goud, en zijn met schubben bedekte lichaam straalde een onwereldse kracht uit. In zijn klauw hield hij een massief, gebogen zwaard dat pulserende energie uitstraalde.
“Je waagt het om aan te raken wat de Valheru toebehoort?” gromde de gestalte, zijn stem galmend als donder. Het wezen hief zijn zwaard en wees het recht op Valtur. “Bewijs je waarde, sterveling, of wees gedoemd.”
Voor Valtur kon reageren, stormde de Valheru op hem af. Instinctief trok hij zijn bijlen, de vertrouwde grip ervan bood enige houvast in de chaos. De aanvallen van de Valheru waren overweldigend—elke zwaai van zijn zwaard spleet de lucht met een kracht die Valtur bijna van zijn voeten blies. Hij dook, pareerde en ontweek, zijn bewegingen een combinatie van wanhoop en precisie. Maar de macht van de Valheru leek onoverkomelijk.
Uiteindelijk, in een wanhopige uitval, rolde Valtur onder een zwaai door en sloeg zijn bijl diep in het geschubde been de tweede bijl Wierp hij met zijn laatste kracht in het lichaam van de naar achter lopende Valheru. Het wezen brulde van woede terwijl goud bloed als vloeibare zonneschijn op de grond spatte. Het strompelde verder achteruit, zijn ogen gevuld met een mix van woede en erkenning.
“Je hebt lef en een goed hart,” sprak het wezen, zijn stem een grommende donder. “Maar weet dit, Je zal nooit aan ons ontkomen”
Terwijl de stem weg gamlde Schoot Valtur wakker, terug in zijn kamer in Crydee Keep. De kaars was bijna opgebrand, haar licht nauwelijks meer zichtbaar. Pug was nergens te bekennen Zijn borst ging hevig op en neer terwijl hij naar adem hapte, het gevecht nog vers in zijn gedachten.
In zijn tas kwam Valtur een voor hem onbekende dolk tegen. Het symbool van de Valheru glansde zachtjes op de greep. De dolk voelde alsof hij altijd al van hem was geweest, maar een diep, onbestemd gevoel van onheil kroop in zijn borst.
De droom had te echt gevoeld—te levendig. Terwijl Valtur daar zat, in de stilte van zijn kamer, fluisterde de dolk onhoorbaar aan de randen van zijn gedachten. Hij wist dat wat er ook was gebeurd, dit nog maar het begin was.
Het verhaal van Borc Stiggi’An – De Weg naar de Achtervolging
De ochtendlucht boven Crydee was zwaar van mist toen Borc de poort verliet. Geen fanfare, geen afscheid—alleen het kraken van de poort, het kloppen van de hoeven van zijn paard en het kille oordeel van de wachters die hem met argwaan nastaarden. De hertog had hem laten gaan, maar de ogen van de stad bleven als dolken in zijn rug prikken.
Hij voelde het Koude obsidiaan van zijn stormdolk in zijn hand, en het ritme van zijn ademhaling was het enige dat hem ankerde. Hij moest de anderen inhalen de groep “die hij vrienden noemt” en hem had toegelaten, die hem een kans had gegeven. Borric was op de vlucht voor de Onzalige Broederschap, en zij hadden de wildernis ingeslagen. Borc volgde hun sporen het woud in, maar al snel verloor hij het pad.
De bomen werden dikker, ouder, en stiller. Geen vogel, geen wind. Alleen het geritsel van zijn leren riemen en het zachte tikken van zijn voeten op het natte mos.
En toen zag hij het: een oude ruïne, half verstopt onder klimplanten, met stenen die gloolden in het schemerlicht van de ochtendzon. De stilte was zwaar. Iets trok hem naar binnen—geen geluid, geen stem, maar een gevoel diep vanbinnen, alsof zijn bloed fluisterde.
Binnen rook het naar as en aarde. In een cirkel van stenen zat een oude orc, gehuld in rafelige gewaden, zijn huid gelooid door jaren en zijn ogen helder als bliksem.
“Bloeddrager,” sprak hij zonder op te kijken. “Je bent laat.”
Borc bleef staan, hand op zijn Stormblade, ogen vernauwd.
“Wie ben jij?”
De oude grijnsde. “Gharzul. De Woekeraar. En jij… bent wat er nog over is.”
Wat volgde was geen uitleg, maar een stroom van woorden, beelden, fragmenten. Gharzul sprak over een vergeten orc-clan, een bloedlijn die bijna verdween in de stormen van tijd. Over tekens op zijn huid, over dromen die geen dromen waren. Hij sprak van erfenis, van schuld, en van een keuze.
Voor hij vertrok, gaf Gharzul hem een klein relikwie: een amulet van zwart staal, koud als de dood. “Draag dit. Als het gloeit, ben je dicht bij de waarheid.”
Borc zei niets. Hij knikte slechts, klemde het relikwie in zijn vuist, en liep weg uit de ruïne terwijl de oude orc achter hem langzaam verdween in rook.
Uren later—misschien dagen, hij wist het niet meer—bereikte hij het pad opnieuw. In de verte hoorde hij hoefslagen, geschreeuw, en het razen van de strijd. De partij was verwikkeld in een achtervolging door het woud.
Met een brul die de vogels op deed vliegen en de storm in zijn hart wakker maakte, stormde Borc Stiggi’An zijn vrienden te hulp schietend..
Hij was terug.
Niet als gevangene.
Niet als vreemdeling.
Maar als Bloeddrager.
En de storm zou met hem spreken.
Nachtelijke Overval – De Weg naar de Grijze Bergen
De lucht boven Schreiborg was zwaar van verwachting toen de groep opnieuw werd opgeroepen naar de troonzaal. In het hart van Kasteel Crydee sprak Hertog Borric conDoin persoonlijk met hen over de scroll die zij gevonden hadden op het mysterieuze schip. De magiër Kulgan stond klaar met zijn aantekeningen, terwijl Pug, nerveus maar gefascineerd, toekeek.
Samen met de partij werd de scroll op een zuil gelegd en onderzocht. Het vreemde schrift in Tsuranees leek onleesbaar—totdat iemand in de groep hardop het woord “open” uitsprak.
Ogenblikkelijk begon de scroll te gloeien. De lucht trilde, en een grijze glinsterende ovale poort verscheen erboven, waarin sterren leken te draaien. Plotseling reikten handen uit het portaal en grepen Kulgan vast. Hij werd langzaam maar onverbiddelijk richting het portaal getrokken. De partij handelde snel—Brandek greep Kulgan’s arm, Davoe duwde tegen de zuil, en Valtur sneed met een dolk naar de energiebanden.
Met moeite werd Kulgan teruggetrokken, net voordat hij volledig zou verdwijnen. Het portaal sloot met een klap, en de zaal viel in stilte.
De hertog had genoeg gezien.
“We weten nu zeker dat dit niet zomaar een vijand is,” zei hij met diepe ernst. In overleg met zijn raadgevers besloot hij de scroll persoonlijk naar Krondor te brengen, om daar samen met prins Arutha en magiërs uit de hoofdstad verder onderzoek te doen. De partij ging akkoord om als voorhoede van de hertog alvast op pad te gaan.
De dag erna voerde de tocht hen door ruige bergpassen, diepe bossen, en smalle kloven. Het pad leidde hen naar het domein van de Grijze Torens. De nacht viel zwaar en koud neer over het pad waar de groep hun kamp opzette tussen de rotsen en dennen.
Brandek zat in kleermakerszit bij het vuur, zijn ademhaling beheerst. Nysa stond in de schaduw van een spar, haar blik scherp en zwijgend. Valtur slenterde stilletjes rond het kamp, af en toe even verdwijnend in de duisternis. Davoe zat bij het vuur, zijn handen rustend op zijn knieën, ogen naar de vlammen gericht.
Zonder waarschuwing stormden ze vanuit het donker—Chojas, mierenachtige humanoïden met zwarte chitineplaten en trillende antennes. Hun bewegingen waren snel, houterig, en doodstil. Tussen hen verschenen vreemde mensen in ceremoniële gewaden, met holle ogen en schaduwzware stemmen.
De strijd was intens. Davoe hield de linie, terwijl Brandek tussen de aanvallers doordraaide met gracieuze slagen. Valtur viel vanuit de zijkant aan, precies op de zwakke punten van de vijanden. Nysa was als een geest in de mist, elke aanval dodelijk en doelgericht.
Toen het stof van de strijd ging liggen, lagen de lichamen verspreid. De Chojas smolten langzaam tot zwarte, rokerige resten. De menselijke cultisten waren stil gevallen—vreemd, onaards.
Davoe knielde bij een van de dode mensen en haalde een buidel met goud tevoorschijn. Hij draaide zich om naar de anderen.
“We zouden dit nu moeten verdelen,” zei hij kordaat.
Brandek schudde zijn hoofd. “Niet nu. Niet hier. We zijn nog niet veilig.”
“Er kunnen er meer zijn,” fluisterde Nysa, haar ogen nog altijd de boomrand afspeurend.
Valtur zei niets, maar zijn blik sprak boekdelen.
Davoe rechtte zijn rug. “Eer vraagt openheid. Ik vertrouw ons—laten we eerlijk delen.”
Een ongemakkelijke stilte volgde. Uiteindelijk gaf niemand meer commentaar, maar de spanning bleef in de lucht hangen terwijl Davoe het goud verdeelde.
De vlucht
De spanning hing nog in de lucht toen Davoe rechtop ging staan, zijn greep om de buidel goud strak.
“Eer vraagt openheid,” zei hij, zijn stem krachtig. “Laten we nu eerlijk delen.”
Een ongemakkelijke stilte daalde neer over het kamp.
Valtur keek weg.
Nysa snoof zacht.
Brandek kneep zijn ogen samen, maar zei niets.
Twee ploffen doorbraken de stilte.
Twee grote pijlen—één in Davoe’s rug, één dwars door zijn keel.
Zijn ogen sperden zich wijd open, gevuld met schrik en ongeloof, voordat hij als een zak door de knieën ging en met een doffe klap in het gras viel.
“Valstrik!” riep Brandek.
De partij sprong op hun paarden terwijl uit de schaduwen een silhouet op een zwart ros verscheen, gehuld in rook en doodse stilte. In het voorbij galopperen greep Valtur de gevallen buidel goud van Davoe’s riem, zijn blik hard en ongelezen.
Ze raceten het duistere bos in.
Achter hen, uit het struikgewas, verschenen meer schimmen, geleid door de mysterieuze schutter die hen vanuit het duister bleef bestoken.
Valtur en Nysa strooiden ronde metalen balletjes over het pad.
Brandek stak struiken in brand.
Maar niets leek de ruiter te stoppen.
De Wending
Plotseling stormde er een grote gestalte de flank op—het was Borc, de orc-geestelijke. Zijn zware voetstappen en imposante aanblik brachten hoop… maar weinig rust.
Terwijl de vijand dichterbij kwam, raasde de groep over een pad dat eindigde bij een smalle kloof boven een ravijn. Vallende stenen donderden omlaag terwijl ze hun paarden door de kloof leidden.
Borc gleed.
Zijn grip op het steile gesteente was zwak, zijn voeten verloren houvast. Met brute kracht hield hij zich net vast aan een uitstekende richel. Nysa keerde om, haar ogen scherp van focus, en greep zijn pols. Met een grom en veel moeite trok ze de grote orc weer omhoog.
“Bedankt…” gromde hij, nog hijgend. “Nu is het mijn beurt.”
Terwijl de ruiter zich klaarmaakte voor de laatste charge, stapte Borc resoluut naar voren.
Met zijn grote gestalte tussen de partij en het gevaar, plantte hij zijn voeten stevig in de modder.
De bergwand achter hem, het ravijn voor zich.
En toen—een oerkreet.
Hij botste met volle kracht tegen het paard en zijn ruiter, en met een brullend geraas vielen het duistere paard en zijn berijder, de diepte in.
Kulgan’s mist kroop uit zijn hand, zwaar en dof, en omhulde de omgeving. Dankzij de betovering wisten ze de achtervolgers af te schudden.
Uiteindelijk bereikten ze de bergen van de Grijze Torens, waar Dolgan, Prins van de dwergen, hen opving. De groep kreeg rust voor even.
Maar vrede was van korte duur.
Terwijl ze dieper de mijnen in trokken, werden ze gescheiden door een Schaduwgeest.
Licht flakkerde. Zielen schreeuwden. En toen, duisternis.
Brandek en Tomas ontwaakten samen in een verborgen grot, waar een gouden draak hen begroette. Hij was oud, vriendelijk en sprak met een stem als klaterend goud.
Hij gaf hun voedsel, rust, en een laatste geschenk.
Aan Tomas: een harnas dat ooit gedragen werd door helden van oude tijden.
Aan Dolgan: de Hamer der Oude Koningen, symbool van de dwergentroon.
De groep werd kort daarna herenigd—veranderd, bezwaard, en met het gevoel dat het pad dat voor hen lag steeds donkerder werd.
Maar de vlam van hoop brandde nog.
Aankomst in de Herberg
De zon zakte als een smeulend vuur in de horizon toen de groep voet zette op de gladde, natte straten van een van de vrijhavens. Tussen de houten pakhuizen en ruw uit steen gehakte kades stond een gebouw dat een vreemde rust uitstraalde: een herberg met verweerd koperen uithangbord, waarop een enkele zilveren munt was afgebeeld, zonder inscriptie.
“The Silent Coin”, had Pug gezegd.
Oud, discreet… en beroemd onder zij die weten waar men moet zoeken.
Het interieur was warm en donker—eikenhouten balken, verweerde tafels, het zachte gerinkel van lepels tegen kommen, en een geur van zeezout, stoofpot, en oud papier. Achter de toog stond een oudere herbergier met een kale schedel, snor als een opgerolde ankerketting, en ogen die te veel hadden gezien.
Hij boog licht.
“Welkom in de Silent Coin,” sprak hij kalm, terwijl zijn blik even bleef hangen op Borc… en op de ketting van Davoe.
“Jullie hebben geluker is plek.”
Hij keek naar de andere gasten. Geen van hen sprak. Sommigen knikten, anderen wendden de ogen af.
Terwijl het eten werd besteld—stoofpot met knolgroenten, brood, gepekelde vis deelde de herbergier tussen neus en lippen:
“Scheepvaart stagneert. Minder handel. Minder vissers.”
“Ze zeggen dat iets onder de golven de boten doet verdwijnen. Geen wrakken. Geen zeilen. Alleen schuim.”
Hij veegde een houten beker schoon met een linnen doek.
“Zelfs de schippers van Ylith durven ’s nachts niet meer te varen.”
Het eten werd geserveerd in robuuste, zwarte ketels die voor de groep op tafel werden gezet. De geur was rijk, kruidig… maar iets klopte niet.
Een krampachtige beweging.
Brandek fronste. De ketel borrelde vreemd.
En toen, zonder waarschuwing, staken er drie dunne, blauwzwarte inktvisachtige tentakeltjes uit de stoofpot—sissend, kronkelend, als vingertjes die tastend naar lucht zochten.
Brandek greep instinctief één van de tentakels vast—hij voelde warm, rubberachtig, en leefde nog.
Valtur reageerde sneller dan het licht en hakte de armen in één vlotte beweging doormidden. De stukken tentakel vielen spetterend terug in de soep, die nu paars begon te kleuren.
Een geschokte stilte in de herberg.
De herbergier keek naar de ketel, knikte slechts en zuchtte.
“Derde keer deze week…”
Hij draaide zich om en riep naar de keuken:
“Geen vis meer uit de noordelijke baai, begrepen?”
En terwijl buiten de eerste regen op de stenen viel, klonk binnen alleen het zachte tikken van druppels… en het kraken van de vloerplanken boven hen.
tijdens het ontbijt word de groep opgehaald door een soldaat van hertog, ook de aanwezige Gast Phyne moest mee naar de haven waar het schip, de Stormvleugel, voor hen klaar lag. De zon gleed als gesmolten goud over de horizon toen de bemanning de zeilen hees en het schip zich losscheurde van de haven.
De reis begon kalm.
De golven kabbelden vriendelijk, zilver mee deinen op het ritme van de wind. Pug zat met zijn neus in een boek. Kulgan staarde vaak zwijgend naar de zee, alsof hij iets voelde… dat de rest nog niet zag.
Een mist kroop over het dek. Het was geen gewone mist—dikker, zwaar van zout en… iets anders. De lantaarns op het schip flikkerden, ondanks dat er geen wind stond. De bemanning fluisterde van oude zeemythen, van wezens die uit de Rift zouden komen om zeelieden te verzwelgen.
Toen, plotseling, een schok.
Het schip werd aopgesschokt. Hout kraakte. Touwen gierden. Iets had hen hard geraakt..
Vanuit de diepte schoten tentakels omhoog—donkerpaars en met zuignappen zo groot als schilden. Ze omklemden het schip en probeerde het schip onderwater te trekken.
Een gigantische octopus.
Geen normaal beest. Dit was iets ouds, iets Rift-besmet, met glanzende ogen die fonkelden als opaal. In zijn blik lag geen instinct—maar woede. Verstandsverbijsterende woede.
De partij sprong in actie:
Brandek stormde naar voren, zijn schild voor zich, hakte met zijn zwaard op een grijptentakel.
phyne riep de bemanning tot orde en leidde ze naar veilige plekken.
Valtur en Nysa bewogen als schimmen over het dek, klauterden over relingen en sneden tentakels los met bliksemsnelle slagen.
Borc bad tot de storm goden, zijn handen gloeiend van goddelijke kracht, terwijl hij gewonde bemanningsleden heelde en kracht schonk aan de strijders.
Tussen de chaos schoot een tentakel naar Pug, die wankelde en bijna overboord werd gesleurd. Met een uitroep van paniek riep hij een beschermende spreuk op die net op tijd afketste tegen de zuignap.
Een harpoen werd geladen.
Een balista werd gericht.
Kulgan gromde en ontketende een bliksemflits, recht in de ogen van het monster.
Het beest brulde een vreemd, borrelend geluid dat door merg en been trok.
Net toen het leek alsof het schip het zou begeven, leidde Brandek de aanval met een brandende ton olie, die door Borc’s magie werd versterkt. Valtur sprong op de tentakel en ramde zijn dolk diep in het vlees. De balista’s schoten al hun pijlen in de ogen van de Octopus
De pijn kreet scheurde door de mist, en de octopus liet het schip los met een langgerekte kreet.
Hij verdween in de diepte, achterlatend slechts bloed en schuim.
Het schip dreef weer rustig.
De mast kraakte, zeilen hingen gescheurd, maar de bemanning leefde.
Die nacht zat de groep bijeen op het dek, vermoeid maar zwijgend. Ze hadden iets overleefd wat anderen slechts in nachtmerries kenden.
verderop was het lijk boven komen drijven samen met de resten van schepen waar het lot slecht voor gezind was,